Το Gardenscapes ξεκινά για τους περισσότερους σαν ένα απλό παιχνίδι παζλ. Μπαίνεις, παίζεις λίγες πίστες, προχωράς λίγο τον κήπο και κλείνεις. Κάποια στιγμή όμως, για αρκετούς παίκτες, το παιχνίδι αλλάζει ρόλο. Από χαλαρή διασκέδαση αρχίζει να γίνεται καθημερινή συνήθεια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, καθαρή εμμονή.
Το ερώτημα δεν είναι αν συμβαίνει. Συμβαίνει. Το ερώτημα είναι πότε και γιατί.
Η δυσκολία είναι το πρώτο σημείο καμπής
Όσο οι πίστες περνάνε εύκολα, το παιχνίδι λειτουργεί σαν χαλαρό πέρασμα χρόνου. Όταν όμως αρχίσουν να εμφανίζονται πίστες που σε κρατάνε ώρες ή και μέρες, αλλάζει η ψυχολογία. Εκεί γεννιέται η ανάγκη να «μην το αφήσω έτσι».
Δεν είναι απλώς ότι θέλεις να παίξεις. Είναι ότι θέλεις να κερδίσεις αυτή τη συγκεκριμένη πίστα. Και αυτή η σκέψη αρχίζει να σε ακολουθεί και εκτός παιχνιδιού.
Όταν ο στόχος μεταφέρεται από τη διασκέδαση στην απόδοση
Σε αυτό το σημείο, πολλοί παίκτες αρχίζουν να σκέφτονται με όρους απόδοσης: πόσες κινήσεις έχασα, ποιο combo δεν έπιασα, τι εργαλείο να χρησιμοποιήσω. Το παιχνίδι παύει να είναι απλή ψυχαγωγία και γίνεται πρόβλημα προς επίλυση.
Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Όμως όταν αρχίζει να συνοδεύεται από εκνευρισμό, βιασύνη και συνεχή επανάληψη, τότε το παιχνίδι αρχίζει να απαιτεί περισσότερο από όσο προσφέρει.
Ο ρόλος των events και των ανταγωνισμών
Τα events, τα έπαθλα και οι διαγωνισμοί ενισχύουν αυτή τη μετατόπιση. Δεν παίζεις μόνο για να περάσεις πίστες, αλλά για να προλάβεις προθεσμίες, να ανέβεις βαθμολογίες και να μη χάσεις ανταμοιβές.
Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι αν δεν μπεις να παίξεις, «χάνεις κάτι». Και εκεί το παιχνίδι παύει να είναι επιλογή και αρχίζει να γίνεται υποχρέωση.
Όταν αρχίζει να επηρεάζεται ο χρόνος και η διάθεση
Ένα από τα πιο καθαρά σημάδια εμμονής είναι όταν το παιχνίδι αρχίζει να καθορίζει το πρόγραμμα της ημέρας. Όταν λες “θα κάνω αυτό μετά την πίστα” ή “θα μπω λίγο ακόμα να τελειώσω το event”.
Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι όταν μια κακή πίστα επηρεάζει τη διάθεση. Εκνευρισμός, ένταση ή συνεχής σκέψη γύρω από το παιχνίδι είναι σημάδια ότι έχει ξεπεραστεί το όριο της απλής διασκέδασης.
Γιατί όμως συμβαίνει τόσο συχνά στο Gardenscapes
Το Gardenscapes δεν είναι τυχαία σχεδιασμένο έτσι. Η κλιμακούμενη δυσκολία, οι συνεχείς στόχοι και τα μικρά βήματα προόδου δημιουργούν έναν κύκλο προσμονής και επιβράβευσης που κρατά τον παίκτη ενεργό, ειδικά όταν συνειδητοποιείς ότι το Gardenscapes “φέρεται” διαφορετικά στον κάθε παίκτη και δεν δημιουργεί πάντα την ίδια εμπειρία για όλους.
Δεν είναι κακό παιχνίδι. Είναι αποτελεσματικό παιχνίδι. Και ακριβώς επειδή είναι αποτελεσματικό, μπορεί εύκολα να περάσει από τη διασκέδαση στην εμμονή αν δεν υπάρχει μέτρο, ιδιαίτερα όταν βλέπεις κάποια levels να γίνονται ξαφνικά πολύ πιο δύσκολα χωρίς να έχει αλλάξει ουσιαστικά ο τρόπος που παίζεις.
Πού μπαίνει το όριο
Το όριο δεν το βάζει το ίδιο το παιχνίδι. Το βάζει ο παίκτης. Όταν παίζεις επειδή το απολαμβάνεις, είσαι σε καλό δρόμο. Όταν παίζεις επειδή “πρέπει”, τότε κάτι έχει αλλάξει.
Το Gardenscapes μπορεί να είναι δύσκολο, ανταγωνιστικό και απαιτητικό. Δεν χρειάζεται όμως να γίνει πηγή άγχους. Η πρόοδος στο παιχνίδι έρχεται με τον χρόνο, όχι με πίεση, κάτι που συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η δυσκολία δεν είναι πάντα σταθερή.
Συμπέρασμα
Το Gardenscapes παύει να είναι απλό παιχνίδι όταν αρχίζει να καθορίζει τη σκέψη, τον χρόνο και τη διάθεση του παίκτη. Δεν είναι κακό να προσπαθείς, δεν είναι κακό να θέλεις να κερδίσεις. Είναι όμως σημαντικό να θυμάσαι ότι στο τέλος της ημέρας, πρόκειται για παιχνίδι. Και τα παιχνίδια υπάρχουν για να προσφέρουν διασκέδαση, όχι υποχρέωση.
